De weduwe Couderc (NL, 1942) by Georges Simenon

Author:Georges Simenon
Language: nld
Format: epub
Published: 1942-03-23T16:00:00+00:00

≡

Zes

“Als je denkt dat ik als je vijand ben gekomen, dan kan ik beter weggaan…Het is mijn schuld niet als ik, nu ik je hier zo zie…”

“Is het hier niet goed?”

Zij moest zelf in eenzelfde soort huis wonen als hun vader. Dat was een nieuwe, moderne villa op een heuvelrug. De ondernemer had er van alle kanten foto’s van gemaakt en die in kleur in zijn reclamefolders laten afdrukken, zozeer kwam hij overeen met het idee dat de mensen zich vormen van het geluk.

Alles was licht. Het licht viel naar binnen door brede vensters en de ramen werden geopend met behulp van goed geoliede krukken, van witmetaal even fijn als zilver. Bloemperken flankeerden het bordes en koffie en likeur werden op een veranda geserveerd.

De mensen die op de weg voorbijkwamen wierpen een blik over het hek. Zij zagen de garage voor drie auto’s, de chauffeur die altijd bezig was zijn auto’s te poetsen, de gazons, de tuinman gebogen over de borders.

En daar onder het brede, rode koepeldak, de beschaduwde veranda met mensen in heldere kleren, in rotan leunstoelen, nippend aan lekkere drankjes.

Er klonk geknars, buiten. Billie spitste haar oren en Jean stelde haar gerust.

“Dat is niets…de brug wordt opgehaald…waarschijnlijk een motorbootje, want de aken varen niet op zondag.”

“Zeg eens eerlijk, Jean…Ben je hier teruggekomen om papa? Heb je hem gezien?…”

“Nee.”

Zij geloofde hem nog niet. Zij was achterdochtig.

“En je weet niet dat hij met een meisje is getrouwd dat twee jaar jonger is dan ik?…Een kind dat verkoopster was bij een banketbakker.”

“Dat moest vroeg of laat gebeuren.”

“Wat ben je van plan te doen?”

“En jij?”

“Hoezo, ik?…Ik zweer je, Jean, dat ik je niet begrijp…Je zegt dingen die absurd zijn…Je bent er met je hoofd niet bij…Verwacht je iemand?”

“Nee…Ik wacht tot het half twaalf is om de aardappels op te zetten.”

“Heb je dan zoveel verdriet gehad?”

“Wanneer?…Toen ik papa aantrof met Lucette?”

“Wat vertel je nu?”

“Niets…Een beeld dat bij me opkomt, dat vaak bij me is opgekomen…Ik geloof dat het beslissend is geweest voor veel dingen…Mama was juist ziek geworden…”

“Je was nog maar net negen!”

“Juist…Er was een badkamer naast zijn kamer, verder een hangkast waarin alle kleren van de familie werden opgeborgen…De dokter was nog geen vijf minuten weg…Mama, die hij pijn had gedaan, was aan het insluimeren…Ik wilde de hangkast in en ik betrapte papa met Lucette…Zal ik je vertellen wat ze aan hadden?…”

“Hou je mond!”

“Nou, zeg me dan eens waarom je gekomen bent…”

“Goed! We gaan niet meer met papa om!…Er is een scène geweest, een paar dagen na zijn huwelijk…Toen ik hoorde dat jij hier was, dacht ik dat je naar Montlugon zou komen…”

“Waarom?”

“Hou je niet van de domme, Jean! Papa zal ook wel op jouw bezoek rekenen…Je wil me toch niet laten geloven…”

Toen hij de aardappels opzette nadat hij de kachel had bijgevuld, stond zij plotseling uiterst nerveus op.

“Hou je toch rustig. Hou op met die komedie.”

“Welke komedie?”

“Wil je me dan laten geloven dat je echt van plan bent in dit huis te blijven…Als wat ben je hier?”

“Als knecht!”

“Als knecht!…Juist ja.”

“Wil je

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.